ตอนที่ฉันเลือกวิจารณ์บอสแบบตรงๆ และเรียนรู้บทเรียนที่เจ็บปวด
ตอนที่ฉันพูดความจริงกับบอสแบบไม่เลือกคำ
ประมาณ 5 ปีที่แล้ว ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายมার์เกตติง ในบริษัทค่อนข้างบิ๊ก เราประชุมวางแผนกลยุทธ์สำหรับโปรเจกต์ใหญ่เมื่อต้นปี บอสของฉัน—คนที่มีประสบการณ์ 20 กว่าปี—เสนอไอเดียที่ดูไม่สมควรกับเป้าหมายของเรา ไม่สอดคล้องกับข้อมูลตลาด ไม่รองรับวัตถุประสงค์ที่เรากำหนดไว้
ฉันคิดว่านี่คือช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการพูดความจริง ในที่ประชุมที่มีเพื่อนร่วมงานประมาณ 10 คน ฉันยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "ผมเห็นว่าไอเดียนี้ไม่ตรงกับเป้าหมายครับ ข้อมูลว่างนั้นบอกว่า..." พูดออกมาแบบตรงๆ เหมือนพูดกับเพื่อนในกาแฟ ไม่ได้คิดว่ากำลังพูดต่อหน้าบอสของฉันในที่ประชุมอย่างเป็นทางการ
ใบหน้าของบอสเปลี่ยนสี แล้วห้องประชุมก็เงียบลงทีละน้อย ผู้คนเริ่มหลีกสายตา ฉันรู้สึกถูกปฏิเสธบ้าง แต่บอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไร ฉันแค่บอกความจริง"
ยังไม่จบเรื่อง
สัปดาห์หลังจากนั้น ความเดือดร้อนเริ่มมา
ฉันสังเกตุว่าบอสหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับฉัน บ่อยครั้งที่อื่นได้รับโอกาสนำเสนอ ฉันกลับถูกมอบหมายงานข้างเคียงแทน เมื่อมีข้อมูลประจำสัปดาห์ ฉันพบว่าตัวเองไม่ได้รับชื่อในอีเมลแจ้ง ไม่ใช่ว่ากำลังถูกไล่ออก แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป
ถึงตอนนี้ฉันจึงเริ่มตั้งคำถาม: ไม่ใช่ว่าไอเดียของฉันไม่ถูกต้อง แต่วิธีการของฉันที่ผิด
ตัวจริงมี 3 เรื่องที่ฉันมองไม่เห็นในตอนนั้น
1. ฉันไม่ได้คิดว่าบอสมีความมั่นใจ หรือแรงกดดันจากเหนือขึ้นมา
ภายหลังค้นหาข้อมูลจากเพื่อนร่วมงานคนอื่น ฉันทราบว่าบอสได้รับความกดดันจากผู้บริหารระดับสูงที่ต้องการรีแบรนด์ตัวเอง และไอเดียแบบนั้นนั่นเอง เป็นข้อตกลงภายในระดับบริหารที่ฉันไม่รู้ ถ้าฉันรู้บริบทนี้ ฉันอาจจะรอให้มีการสื่อสารให้ชัดเจนก่อน แทนที่จะเพิ่งคัดค้านในที่ประชุม
2. ฉันบอลลูนความเห็นของเองเหมือนมันเป็นความจริงสัมบูรณ์
แม้ว่าข้อมูลจากตลาดบอกว่าแนวทางนั้นอาจไม่ได้ผล แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะล้มเหลว 100 เปอร์เซ็นต์ บอสอาจมีสัญชาติญาณจากประสบการณ์ที่ฉันเข้าใจไม่ถึง หรืออาจมีข้อมูลอื่นที่ฉันไม่เห็น เมื่อฉันพูดแบบประกาศ ฉันได้ทำให้บอสมีความรู้สึกไม่น่าเชื่อถือต่อหน้าทีมของตัวเอง
3. ฉันไม่ได้เลือกเวลาและวิธีการที่เหมาะสม
ถ้าฉันได้พูดคุยกับบอสแบบส่วนตัวก่อน แล้วถามคำถามแบบอยากเข้าใจ (ไม่ใช่คัดค้าน) ผลอาจแตกต่างไปเลย ฉันอาจรู้บริบทมากขึ้น บอสอาจเห็นความเป็นส่วนตัวที่ฉันไม่มีท่าทีเป้นแข่งขัน และที่สำคัญ—ความสัมพันธ์ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องเสียหายแบบนี้
บทเรียนที่ฉันสามารถแบ่งปัน
ผ่านไปสักสองปี ฉันได้เปลี่ยนงาน และเลือกวิธีการที่แตกต่าง นี่คือสิ่งที่ฉันเรียนรู้ (และสิ่งที่ฉันควรจะรู้ตั้งแต่แรก)
ข้อ 1: ถามคำถามก่อนวิจารณ์
ถ้าฉันพูด "ขอโทษครับ ฉันอยากเข้าใจมากขึ้น ทำไมเราถึงเลือกแนวทางนี้เมื่อข้อมูลตลาดบ่งบอกว่า..." สิ่งนี้ฟังดูต่างจาก "ไอเดียนี้ไม่ใช่ทางที่ถูกต้อง" มาก
คำถามทำให้บอสคิดว่าเราเป็นทีม ไม่ใช่คำพูดเสียงดังที่ทำให้บอสรู้สึกเหมือนถูกตั้งข้อสงสัย ฉันเคยโต้แย้งกับผู้บริหารหลายคนตั้งแต่นั้น และการถามทำให้การสนทนาลึกลับเข้าไป เป็นการประชุมแบบแก้ปัญหาร่วมกัน ไม่ใช่การชี้นิ้วชี้ใจ
ข้อ 2: เลือกการสนทนาแบบ 1 ต่อ 1 สำหรับเรื่องระเบียบ
สิ่งที่ฉันควรทำคือเดินเข้าไปห้องของบอสหลังจากประชุมสำเร็จ แล้วพูดว่า "บอส ฉันมีข้อสังเกตเพิ่มเติมเกี่ยวกับโปรเจกต์ นี่คือข้อมูล..." การสนทนาแบบส่วนตัวให้ความเคารพต่อบอส ให้โอกาสอธิบายที่ไม่อับอาย และให้บอสเลือกว่าจะพิจารณาหรือไม่—ไม่มีทีมฟังเรื่องนั้น
ปกติบอสจะขอบคุณการให้ข้อมูล อาจเปลี่ยนแนวทาง อาจไม่เปลี่ยนก็ได้ แต่อย่างน้อยการสนทนาต่อหน้าคนอื่นไม่ได้เกิดขึ้น
ข้อ 3: เข้าใจอำนาจและหน้าที่ของแต่ละคนก่อน
บอสมีหน้าที่ที่ต่างจากเรา ตัดสินใจก่อนข้อมูลที่ฉันมี บอกให้ข้อมูลหรือแนวทาง—ทั้งนี้เพราะพวกเขาต้องคำนึงถึงปัจจัยอื่นๆ ที่เรา (คนที่อยู่ในระดับต่ำกว่า) อาจไม่รู้ ฉันมีสิทธิ์ในการพูดความเห็น แต่ฉันต้องทำมันด้วยวิธีที่ไม่ได้ทำให้บอสรู้สึกท้าทาย หรือประวิน
ข้อ 4: ความจริงโดยตัวมันเองไม่ใช่สารยา
ฉันเข้าใจพอสมควรแล้วว่า ความจริงที่บอกแบบไม่มีการมองหน้า มองบริบท หรือพยายามเข้าใจโลกมุมมองของคนอื่น—มันไม่ใช่ความจริงที่มีคุณค่า มันคือความโดดเดี่ยว ความคิดตัดสินใจของตัวเอง
ทักษะที่แท้จริงคือการพูดความจริงในลักษณะที่คนอื่นยอมรับฟัง ไม่ใช่การเพิ่งคว้านออกมา
ข้อ 5: บางครั้งมันเป็นเรื่องของการเรียนรู้จากประสบการณ์
บอสของฉันในโปรเจกต์นั้นตัดสินใจต่างไปจากสิ่งที่ไอเดียเสนอ แต่ไม่ใช่เพราะคำพูดของฉัน เป็นเพราะผลลัพธ์ที่ออกมาจริงๆ หลังจากความพยายามกว่า 3 เดือน ข้อมูลตลาดแสดงว่าแนวทางนั้นไม่สร้างผลลัพธ์ อาจเป็นสิ่งที่บอสต้องเรียนรู้เอง และนั่นสำคัญจริง เพราะขณะนั้นบอสเรียนรู้มากกว่าการถูกวิจารณ์แบบไม่เข้าใจสถานการณ์
เคล็ดลับที่ฉันใช้ตอนนี้ และรอบคอบกับการติชม
วันนี้ เมื่อฉันอยากจะเสนอมุมมองที่ต่างจากผู้บริหาร ฉันจะลองแบบนี้
- ก่อนพูด: ไปพูดแบบส่วนตัว ถามเหตุผลที่อยู่เบื้องหลัง อย่าคิดว่าตัวเองรู้ทั้งหมด
- ขณะพูด: ใช้คำเช่น "จากประสบการณ์ของฉัน" "ข้อมูลที่ฉันเห็น" ไม่ใช่ "นี่คือความจริง" หรือ "นี่คือวิธีที่ถูก"
- แนวนำ: เสนอให้ช่วยกันแก้ปัญหา ไม่ใช่บอกว่าต้องทำให้เรียบร้อย
- อาการ: ถ้าบอสฟังแต่ไม่เปลี่ยนใจ บอกว่ากำลังสนับสนุน ไม่ใช่ยืดเยือ
และนี่คือสิ่งที่ฉันสำคัญที่สุด: เรียนรู้ความแตกต่างระหว่างการเป็นคนที่ "สามารถพูดความจริง" กับการเป็นคนที่ "สามารถช่วยหรือสนับสนุนคนอื่นผ่านความจริงที่บอก"
เรื่องอื่นที่ฉันไม่ได้พูดเต็มตัว
ฉันต้องยอมรับ บางครั้งมีงานที่คุณจะเห็นปัญหากำลังเกิด และบอสไม่รู้ บ้างครั้งคุณจะรู้สึกว่าต้องการบอก หรือสำคัญจริงๆ
คำตอบที่สำคัญคือ: คุณต้องประเมินความเสี่ยง บ้านเรียนงาน ความสัมพันธ์กับบอส และภูมิหน้าของคุณในบริษัท ถ้าคุณเพิ่งเข้างาน เดือนแรก คุณยังไม่มีทุนทางการเมือง ลองสร้างมันขึ้นมาก่อน เสนอไอเดีย ช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน ทำให้บอสเห็นว่าคุณมูลค่า อย่านั้นเสนอพูดคำวิจารณ์
บ้างครั้งการเงียบไปชั่วคราวนั้นฉลาดมากกว่า
สรุปจากบทเรียนที่เจ็บปวด
ความผิดพลาดของฉัน 5 ปีที่แล้วทำให้ฉันไม่ได้ความเดือดร้อนมากมาย แต่ได้สิ่งที่มีค่ามากกว่า: ความรู้สึกว่าทักษะในการสื่อสารมีความละเอียดอ่อนมากกว่าที่ฉันคิด
การพูดความจริงเป็นสิ่งดี การมีความเห็นเป็นสิ่งดี แต่วิธีและเวลาที่คุณเลือกบอก—นั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ความจริงเป็นอาวุธ หรือกลายเป็นสัญญาณว่าคุณเป็นคนน่าทำงานด้วย
ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์คล้ายกับที่ฉันเคยประสบ หรือกำลังคิดว่าจะบอกบอสเรื่องที่คุณเห็นว่าผิด ลองรอสักครู่ ถามตัวเองว่า "ฉันเข้าใจบริบทจริงหรือ" "ฉันพูดแบบไหนจะทำให้คนอื่นเห็นว่าฉันต้องการช่วยเหลือ ไม่ใช่ท้าทาย" และเลือกวิธีที่จะเสริมสัมพันธ์ให้แข็งแรง ไม่ใช่ทำให้เสียหาย
คุณอาจยังจะต้องใช้เวลานานถึงหลายปี จึงจะเห็นคุณค่าของสิ่งที่ฉันหรือคนอื่นพูดเตือน เหมือนอย่างไร เพราะการเรียนรู้เรื่องการทำงานจริงๆ มักเกิดจากความผิดพลาด ไม่ใช่การได้ยินคำแนะนำ
แต่ถ้าคุณสามารถรอรับได้ และรักษาสัมพันธ์ขณะเสนอความเห็น ขณะนั้นคุณก็พัฒนาตัวเองเรียบร้อยแล้ว
